இரத்தத்தில் உறைந்த நிழல்

கண்ணாடியின் உட்புறச் சுவரில் அந்த நீளமான விரல் தட்டிய ஓசை, அர்ஜுனின் காதுகளில் இடி என முழங்கியது.

கையில் இருந்த தொலைபேசி நழுவித் தரையில் விழுந்தது. கண்ணாடியில் தெரிந்த அவனது நிழல், மெல்லக் கண்ணாடியின் எல்லையைக் கடந்து, மருத்துவமனை அறையின் சுவரில் ஒரு கரிய திரவத்தைப் போலப் பரவத் தொடங்கியது.

“இல்லை… இது சாத்தியமே இல்லை! நான் தான் அந்த நிரலை அழித்துவிட்டேனே!” அர்ஜுன் அலறியபடி படுக்கையிலிருந்து பின்வாங்கினான்.

சுவரில் பரவிய அந்த இருள், மெல்ல உருவம் பெற்று ஒரு மனித வடிவாக மாறத் தொடங்கியது. அதிலிருந்து வீசிய அதே அழுகிய துர்நாற்றம் அறையை நிரப்பியது.

திடீரென அறையின் கதவு திறக்கப்பட்டது. செவிலியர் ஒருவர் ஊசியுடன் உள்ளே நுழைந்தார். “என்ன தம்பி, சத்தம் போடுறீங்க? என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டபடி அவர் அர்ஜுனை நெருங்கினார்.

“மேடம்… அங்கே பாருங்கள்! சுவரில்… அந்த நிழல்!” அர்ஜுன் நடுங்கும் விரலால் சுவரைக் காட்டினான்.

செவிலியர் சுவரைப் பார்த்தார். அங்கே வெறும் வெற்றுச் சுவர் மட்டுமே இருந்தது.

“தம்பி, உங்களுக்கு இன்னும் அதிர்ச்சி விலகல… லேசான மனபிராந்தி இருக்கு. அமைதியா படுங்க,” என்று கூறிவிட்டு, அர்ஜுனின் கையில் அந்த ஊசியைச் செலுத்த முயன்றார்.

ஆனால், அர்ஜுனின் கண்கள் செவிலியரின் கையில் இருந்த ஊசியைப் பார்க்கவில்லை… அவரது நிழலைப் பார்த்தன.

அந்தச் செவிலியரின் நிழலின் கழுத்துப் பகுதியில், அர்ஜுனின் கரிய நிழல் தன் நீளமான விரல்களால் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது!

“வேண்டாம்! என்னை தொடாதீர்கள்!” அர்ஜுன் அலறிக்கொண்டு செவிலியரைத் தள்ளிவிட்டான்.

அடுத்த கணம்… அந்தச் செவிலியர் மூச்சுத் திணறித் தன் கழுத்தைப் பிடித்தபடி தரையில் சுருண்டு விழுந்தார். அவளது கண்கள் மேலெழும்பி, வாய் வழியே மெல்லிய நுரை வந்தது!

அர்ஜுன் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனான். அவன் அந்தச் செவிலியரைத் தொடவே இல்லை. ஆனால், அவனது நிழல் செய்த செயல்… நிஜத்தில் அந்தச் செவிலியரின் உயிரைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தது!

“பார்த்தாயா அர்ஜுன்?” அந்த இயந்திரக் குரல் இப்போது போனில் இருந்து வரவில்லை… அர்ஜுனின் சொந்த மூளைக்குள்ளேயே எதிரொலித்தது. “நீ எண்ணுவதும், உன் நிழல் நினைப்பதும் இப்போது ஒன்றுதான். உன் கோபமும் பயமும் தான் இதற்கான சுவிட்ச்!”

அர்ஜுன் பயந்துபோய் கதவைத் திறந்து கொண்டு மருத்துவமனை நடைபாதையில் வெறித்தனமாக ஓடினான்.

மருத்துவமனையில் இருந்த மருத்துவர்கள், நோயாளிகள் அனைவரும் அவனை விசித்திரமாகப் பார்த்தனர். அர்ஜுன் ஓடும்போதெல்லாம், அவனது நிழல் சுவர்களிலும் தரையிலும் வேகமாகப் படர்ந்து சென்றது. அது தொட்ட இடமெல்லாம் மின் விளக்குகள் வெடித்துச் சிதறின.

மருத்துவமனைக்கு வெளியே வந்தான். கொழும்பு வீதிகளில் இரவு நேரப் போக்குவரத்து விறுவிறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அர்ஜுன் தன் இரு கரங்களையும் பிடித்துக்கொண்டு நடுவீதியில் நின்றான்.

“நான் யாரையும் காயப்படுத்தக் கூடாது… நான் ஒரு அரக்கனாக மாறக் கூடாது!” என்று தனக்குத்தானே கத்தினான்.

திடீரென, வீதியின் எதிரே இருந்த ஒரு பெரிய டிஜிட்டல் விளம்பரப் பலகை படபடத்தது. அதில் இருந்த விளம்பரம் மறைந்து, அர்ஜுனின் முகம் தோன்றியது.

அதன் கீழே புதிய வாசகம் ஒன்று சிவப்பு நிறத்தில் மின்னியது:

“ஆகஸ்ட் 22… நேரம்: விடியற்காலை 3:00 AM. இடம்: கண்டி ஸ்ரீ தலதா மாளிகை. உன் இரத்தத்தில் இருக்கும் வைரஸைச் சுத்திகரிக்க ஒரே ஒரு வழிதான் உள்ளது. ஆனால், அதற்கு நீ ஒரு புனிதமான உயிரைப் பலி கொடுக்க வேண்டும்!”

அர்ஜுன் தன் கைகளைப் பார்த்தான். அவனது மணிக்கட்டு நரம்புகளில் ரத்தம் கருப்பு நிறமாக மாறி ஓடுவது தெளிவாகத் தெரிந்தது!

கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். நேரம் இரவு 11:30 PM.

இன்னும் மூன்று மணி நேரத்தில் அவன் கண்டிக்குச் செல்ல வேண்டும்… தன் ஆவியை ஆட்கொண்டிருக்கும் இந்த அரக்கனை அழிக்கவா, அல்லது மீண்டும் ஒரு கொடூரமான குற்றத்தைச் செய்யவா?

தொடரும்……