புனித நகரத்தின் காரிருள்

அர்ஜுனின் மணிக்கட்டு நரம்புகளில் கரிய நிறமாகப் பாயும் அந்த விஷம், அவனது உடலை உள்ளிருந்து எரிக்கத் தொடங்கியது. ஒவ்வொரு வினாடியும் அவனது இதயத் துடிப்பு குறைய, நிழலின் கட்டுப்பாடு அவனது மூளையில் மேலோங்கியது.

“கண்டி… ஸ்ரீ தலதா மாளிகை… புனித உயிர்…”

அந்த சொற்கள் அவன் மனதை மிரட்டினாலும், இந்தச் சாபத்திற்கு அங்கே ஏதோ ஒரு விடை இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையில் அர்ஜுன் கொழும்பு மத்திய பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி ஓடினான். இரவோடு இரவாகக் கண்டி நோக்கிச் செல்லும் அதிவேகப் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தான்.

பேருந்தின் ஜன்னல் கண்ணாடியில் அவனது பிம்பம் தெரியவில்லை; மாறாக, சிவந்த கண்களுடன் கூடிய அந்த கரிய நிழல் உருவமே அவனையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அர்ஜுன் தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டான்.

அதிகாலை 2:30 மணி.

மழைச்சாரல் தூறிக்கொண்டிருக்க, கண்டி நகரம் அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. போகம்பரை ஏரியின் அமைதியான நீரில், கரைகளின் விளக்கு வெளிச்சம் நடுக்கத்தோடு எதிரொலித்தது. அர்ஜுன் நனைந்த உடலோடு பேருந்திலிருந்து இறங்கி, புனித தலதா மாளிகையின் நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்தான்.

அவனது கால்கள் தள்ளாடின. கை கடிகாரத்தில் நேரம்: 2:45 AM!

மாளிகையின் வெளிப்புற பிரகாரத்தில் மனித நடமாட்டம் ஏதுமில்லை. ஆனால், ஏரியின் கரையோரம் ஒரு முதிய பூசாரி அமைதியாகத் தாமரை மலர்களைக் கூடைக்குள் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். மாளிகையின் அதிகாலைப் பூஜைக்கு மலர்களை ஆயத்தப்படுத்தும் அந்த முதியவரின் முகத்தில் பேரமைதி நிலவியது.

அர்ஜுன் அந்த இடத்திற்கு அடியெடுத்து வைத்த கணமே, அவனது நிழல் சுவர்களிலும் தரையிலும் அசுரத்தனமாக வளரத் தொடங்கியது!
அவனது மூளைக்குள் அந்த அசுரக் குரல் கூச்சலிட்டது:

“அங்கே நிற்கும் அந்த முதியவர்தான் அந்தப் புனித உயிர்! அவரது குருதியை இந்த மண்ணில் சிந்த வை… உன் இரத்தத்தில் இருக்கும் வைரஸ் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும்!”

“இல்லை! என் உயிரைக் காப்பாற்ற ஒரு அப்பாவி உயிரைப் பலிகொடுக்க மாட்டேன்!” அர்ஜுன் தன் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு அலறினான்.

அவனது கைகள் தன்னிச்சையாக உயர்ந்தன. சுவரில் இருந்த கரிய நிழல், வேகமாகப் பாய்ந்து சென்று அந்த முதிய பூசாரியின் நிழலின் கழுத்தைப் பற்றியது!

முதியவர் திடீரென மூச்சுத் திணறி, கையில் இருந்த பூக்கூடையைக் கீழே தவறவிட்டார். தாமரை மலர்கள் சேற்றில் சிதறின. அவர் தன் தொண்டையைப் பிடித்தபடி தரையை நோக்கி சரிந்தார்.

நேரம்: 2:58 AM!

“அர்ஜுன்… கட்டுப்படுத்து!” அவனது மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இருந்து சுயநினைவு போராடியது.

தான் ஒரு கொலையாளியாக மாறுவதைத் தடுக்க அர்ஜுனுக்கு ஒரே ஒரு வழிதான் புலப்பட்டது. வைரஸ் விரும்புவது இரத்தம்… அது இந்த முதியவரின் இரத்தமாக இருக்க வேண்டியதில்லை!

3:00 AM!

அர்ஜுன் தன் முழுச் சக்தியையும் திரட்டி, தன் நிழலின் பிடியைக் கட்டுப்படுத்தி, அருகில் கிடந்த ஒரு கூர்மையான மரக் கிளையை எடுத்தான்.

முதியவரை நோக்கிய தன் கையைத் திருப்பி, தன் சொந்த நெஞ்சிலேயே அந்த மரக் கிளையை ஓங்கி இறக்கினான்!

“என் ரத்தத்தை எடுத்துக்கொள்… ஆனால் என் ஆன்மாவை உன்னால் வெல்ல முடியாது!”

அர்ஜுனின் நெஞ்சிலிருந்து குருதி பீறிட்டது. அந்தப் புனிதமான மண்ணில் அவனது தூய்மையான தியாகக் குருதி சிந்திய அடுத்த நொடி…..

அவனது கரிய நிழலிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான, காதை அடைக்கும் அலறல் சத்தம் எழுந்தது!

புனித தலதா மாளிகையிலிருந்து எழுந்த அதிகாலை மணி ஓசையும், அர்ஜுனின் தியாகக் குருதியும் இணைந்து ஒரு அதிர்வை உருவாக்கின. சுவரில் இருந்த கரிய நிழல் மெல்ல மெல்லப் புகையாக மாறி, காற்றில் கரைந்து அழிந்தது.

மூச்சுத் திணறலிலிருந்து மீண்ட முதிய பூசாரி, அதிர்ச்சியோடு அர்ஜுனைப் பார்த்தார். அர்ஜுன் புன்னகையோடு தரையில் சரிந்தான். அவனது கண்களில் இருந்த இருள் மறைந்து, மீண்டும் தெளிவு பிறந்தது.

அவனது உடலிலிருந்து பரவிய கரிய விஷம் முழுவதும் அந்த மண்ணில் வடிந்து, முற்றிலும் சாம்பலானது.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு…..

யாழ்ப்பாணத்தின் அமைதியான கடற்கரையில் அர்ஜுன் நடந்து கொண்டிருந்தான். அவனது நெஞ்சில் காயம் காய்ந்த தழும்பு இருந்தது. ஆனால் அவனது மனமும் உடலும் இப்போது முழுமையாகக் குணமடைந்திருந்தன.

சூரியன் மெல்ல மறையும் அந்த மாலை வேளையில், மணலில் விழுந்த அவனது நிழலைப் பார்த்தான். அது சாதாரண ஒரு மனிதனின் நிழலாக, அவனோடு இணைந்து நடந்தது.

தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு புதிய, எளிய பொத்தான் (Button) போனை வெளியே எடுத்து, கடலை நோக்கி வீசியெறிந்தான்.

டிஜிட்டல் உலகத்தின் மாய வலைகளிலிருந்தும், தன் மனதின் பயத்திலிருந்தும் அவன் முற்றிலுமாக விடுதலை பெற்றிருந்தான்.

கடலலைகள் அவனது பாதங்களைத் தொட்டுச் சென்றன. அர்ஜுன் ஒரு புதிய மனிதனாக முன்னோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

(முற்றுப்பெற்றது…)