தம்பளாதெனியா பாலத்தின் இரகசியம்

மழையின் வேகம் கூடிக்கொண்டே இருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடியில் வழியும் மழைத்துளிகளுக்கு நடுவே, அந்தப் பழைய மரப் பாலம் அர்ஜுனை நோக்கி அச்சுறுத்தலாக உருப்பெற்றது.

ரயில் தம்பளாதெனியா நிலையத்தை நெருங்கி மெதுவாக வேகத்தைக் குறைத்தது. அர்ஜுன் பெருமூச்சொன்றை வெளிவிட்டு, நனைந்த உடலோடு பெட்டியை விட்டு வெளியே இறங்கினான். சுற்றிலும் மனித நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு வெறிச்சோடிய கிராமத்துப் பகுதி.

அவனது கால்கள் தன்னிச்சையாக அந்தப் பழைய மரப் பாலத்தை நோக்கி நடந்தன. காற்றில் வீசிய அழுகிய துர்நாற்றம் அவனது மூக்கைத் துளைத்தது.

பாலத்தின் அடியில் பெருக்கெடுத்து ஓடும் ஆற்றின் கரையில், அடர்ந்த புதர்களுக்கு நடுவே ஏதோ ஒன்று நீல நிறத்தில் பளபளத்தது.

அருகில் சென்று பார்த்த அர்ஜுன் உறைந்துபோனான்.

இரண்டாவது புகைப்படத்தில் அவன் கையில் இருந்த அதே ‘நீல நிறக் பைண்டர் ஃபைல்’ (Blue Binder File) அங்கே கிடந்தது! அதன் மேல் ஈரமாகக் காய்ந்த ரத்தக் கறைகள்.

அர்ஜுன் பயத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்தான். மரங்களின் அடர்ந்த இலைகளுக்கு நடுவே, பல்லாயிரக்கணக்கான கருப்பு நிற நிழல்கள் அவனையே உற்றுப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு. அவன் மெல்லக் குனிந்து அந்தப் ஃபைலைக் கையில் எடுத்தான்.

உள்ளே சில பழைய மருத்துவ அறிக்கைகளும், ஒரு டைரியின் கிழிந்த பக்கமும் இருந்தன.

அந்த டைரிப் பக்கத்தைப் படித்த அர்ஜுனின் கண்கள் அகல விரிந்தன. அதில் எழுதப்பட்டிருந்த வரிகள்:

“ஆகஸ்ட் 21, 2024: என் பெயர் டாக்டர் விக்கிரம். நான் செய்த ஒரு தவறான ஆராய்ச்சியால், மனிதர்களின் எதிர்கால நினைவுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு சக்திவாய்ந்த ‘டிஜிட்டல் வைரஸ்’ உருவாகிவிட்டது. அதை அர்ஜுன் என்ற அந்த இளைஞனின் போனுக்குள் அனுப்பிவிட்டேன். ஆனால்… அந்த போனைப் பயன்படுத்துபவன் மெல்ல மெல்லத் தன் சுயநினைவை இழந்து, ஒரு கொடூரக் கொலையாளியாக மாறுவான். அவனைக் காப்பாற்ற ஒரே வழி…”

கடைசி வரிகள் ரத்தத்தால் அழிக்கப்பட்டிருந்தன!

“என்னது… வைரஸா? பேய் இல்லையா?” அர்ஜுன் குழப்பத்தின் உச்சத்திற்குச் சென்றான்.

திடீரென, அவனது தோளில் ஒரு கனமான கை விழுந்தது!

அர்ஜுன் அலறிக்கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தான். அங்கே கிழிந்த ஆடைகளுடன், முகம் முழுவதும் காயங்களுடன் ஒரு மனிதன் நின்றிருந்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து, அர்ஜுனின் போனையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

“போனை… போனை என்னிடம் கொடு!” என்று அவன் கரகரத்த குரலில் கத்தினான்.

அவன் வேறு யாருமல்ல… கொழும்பு மெஜஸ்டிக் சிட்டியில் அர்ஜுனுக்கு அந்தச் ‘செகண்ட் ஹேண்ட்’ போனை விற்ற அதே கடைக்காரர்!

“நீ… நீ எதுக்கு இங்கே வந்தாய்?” அர்ஜுன் பின்வாங்கினான்.

கடைக்காரன் கொடூரமாகச் சிரித்தான். “அந்தப் போன் உனக்கு விற்கப்படவில்லை, அர்ஜுன்! அது உன்னைத் தேடி வந்த சாபம். அந்த போனில் இருப்பது எதிர்காலம் இல்லை… அது உன்னை ஒரு கொலையாளியாக மாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ‘மனவசிய இயந்திரம்’ . அதில் வரும் படங்கள் எல்லாம் நீ செய்யப்போகும் கொலைகள்!”

அவன் பேசி முடிப்பதற்குள், தூரத்தில் தாமரைக் கோபுரத்தின் மணி ஓசை கேட்பது போல அர்ஜுனின் காதுகளில் ஒரு விகாரமான சத்தம் இரையத் தொடங்கியது. அவனது தலை வெடித்துவிடும் போல் வலித்தது.

அர்ஜுனின் கண்கள் மெல்ல மெல்ல ஒளியிழந்து, முற்றிலும் கருப்பாக மாறத் தொடங்கின! அவனது கைகள் தன்னிச்சையாகப் அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய கல்லை நோக்கி நகர்ந்தன…

அவனது போனில் ஏழாவது புகைப்படம் தானாக உருவானது!

அதில்… காலி முகத்திடலின் நள்ளிரவு இருளில், அர்ஜுன் தன் கையில் கத்தியுடன் நிற்கும் காட்சி…

தொடரும்……